آدمک چوبی
ادمکی از چوب خواهم ساخت
که نه چیزی می گوید
و نه چیزی می خورد
تنها
با چشمهای ثابتش
نگران دوردست هاست
و شاید!
به یاد می اورد
که روزگاری برگهایی کوچک و زیبا داشته
برگهایی که نفس می کشیده اند
ریشه هایی که شیره ی خاک را می مکیده اند
ادمک چوبی از درخت دور افتاد
و به ادمها نزدیک شد
اما افسوس
نه ادم شد
و نه درخت.......
به كه بايد دل بست
به كه شايد دل بست
سينه ها جاي محبت همه از كينه پر است
هيچكس نيست كه فرياد پر از مهر تو را
گرم پاسخ گويد
نيست يك تن كه در اين راه غم آلوده ي عمر
قدمي راه محبت پويد
خط پيشاني هر جمع خط تنهايي هاست
همه گلچين گل امروزند
در نگاه من و تو حسرت بي فردايي است
به كه بايد دل بست
به كه شايد دل بست
نقش هر خنده كه بر روي لبي مي شكفد
نقشه ي شيطانيست
در نگاهي كه تو را وسوسه ي عشق دهد
حيله اي پنهانيست
زير لب زمزمه ي شادي مردم بر خاست
هر كجا مرد توانايي/بر خاك نشست
پرچم فتح بر افراز در خاطر خلق
هر زمان بر رخ تو هاله زند گرد شكست
به كه بايد دل بست
به كه شايد دل بست
واژه ها مي شكفد بر لبها
تا كه اشكي شكفد بر سر مژگان كسي
همه بر درد كسان مي نگرند
ليك دستي نبرد از پي درمان كسي
از وفا نام مبر آنكه وفا خواست كجاست؟
با تشکر از دوست عزیزم ... فاطیما
تو چقدر به آسمان نگاه مي كني؟؟؟؟
اعتراف مي كنم
من نيز گاهي به آسمان نگاه مي كنم
دزدانه
در چشم ستارگان،
نه به تماميشان
تنها بدانها كه شبيه ترند
به چشمان تو!!!!
هنوز گريه هات يواش يواشه،
هنوز شوق ديدن سرجاشه ، هنوز قصه همونه که همونه
، آره آخرشو تقدير مي دونه، بذار تا روي مهتاب پا بذارم،
مي خواستم عشقو اونجا جا بزارم ،فرار از سکوت اين ستاره ،
که نور خوب چشماتو نداره، نوشتم بازبا يک لب بسته نامه،
که عشقت آخرين حرف لبامه
از مهر و محبت بزنی
کاش می شد به حقیقت فهمید پشت
این وبرانی چه کسی با تو سخن می گوید
..........
پست الکترونیک
آرشیو وبلاگ
نوشته های پیشین
خرداد 1387
مرداد 1386
تیر 1386
پیوندها
نگار خانمی
ندبه عزیز
شهادت ....
حرفهایی از جنس دلتنگی
BLOGFA.COM